OnS dagboek, 23 april 2009
Vandaag even een verhaaltje zonder plaatje of foto.
We waren vanavond aan het wandelen toen we iets spannend beleefde. Althans bij mij stroomde weer even de adrenaline door m'n aderen. En ik kon er niks aan doen want mijn INSTINCT begon te werken.
Aan de ene kant van de straat is een groot grasveld. Wij liepen aan de andere kant om op de hoek de straat over te steken en aan de andere kant van de straat terug te lopen om zo de wandeling verder te maken.
Toen ik zo over het grasveld heen keek zag ik 3 grijs/bruine hobbeltjes met ieder 2 korte sprietjes die omhoog staken. Ik leidde mijn mini meute mee naar de weg en we staken over. Toen begon ik zachtjes te praten want ieder te hard geluidje zou mijn pleziertje verpesten.
Hahahahaha. Romy zag meteen wat die 3 hobbetjes waren en kort daarna besefte Sientje ook dat het om 3 rabbitjes ging. Wouter had wat meer tijd nodig. Hij begon pas te reageren toen de hobbeltje zich wat verplaatste.
Nou, toen was het spel compleet hoor. Ik werd gedwongen tot en snelle pas wat ik met veel plezier deed hoor. We waren op jacht! HAHA!
Romy sloop voor zich uit alsof ze op haar knieën liep zo diep was ze door gezakt. Wouter liep fier met zijn staart te zwaaien en hij deed me meteen denken aan Olivier. Dat deed hij ook altijd als we konijntjes bang gingen maken. "O, konijntjes ...... willen jullie met me spelen?" Malle Olivier!
Sientje liep met haar tong op half 11 druk te doen. Over snufte ze.
Even hield ik Romy in de gaten. Ik zag dat ze ook nog iets anders deed dan snuffelen. Het is dat Romy een grote snor heeft waar door het minder goed te zien was maar Romy vond blijkbaar hier en daar ook keuteltjes die ze onder het "kruipen" aan het oppeuzelen was.
Ik denk dat we alles bij elkaar wel een kwartier aan het speuren geweest zijn. We hebben ook nog een heel klein rabbitje gezien. Een die het nog moest leren want het bleef zo lang zitten dat als we een sprong gemaakt hadden, we het diertje te pakken hadden. Wat een spectakel zeg toen dat kleintje weg sprong. Ik had 3 jankende/loeiende wolven in m'n handen en ik stond met m'n hakken in het gras om staande te blijven.
Het is fout! Het is hartstikke fout wat ik gedaan heb denkende aan kleine Tobias die gaan komen. Sorry maar het is echt een instinct bij me. Als ik een rabbitje zie, denk ik niet maar handel ik instinctief.
Toen we thuis waren, was m'n oogappelSientje toch wel erg moe hoor. Het was ook even een grote inspanning voor d'r geweest maar ik denk wel dat ze dit voor geen goud had willen missen.
Nog 9 dagen en het is zo ver. Dan gaan we Margootje en Tobias halen. Daar ik eerst zo druk was, is er nu een stilte in me ontstaan. Alsof ik niet blij kan zijn met wat komen gaat terwijl ik juist heel erg blij ben. Ik ken dat nog van Sientje en Wouter. Toen sloeg het uiten van de blijdschap ook even op slot. Ja..............het is ook niet niks een 5de wolfje in huis halen maar wel heel erg spannenend en leuk.
tot een volgene bladzijde uit OnS dagboek

|